Lieve allemaal,

Na een weekje zonnig Mallorca, wil ik jullie deze fantastische ontdekking niet onthouden. Tijdens een shopbezoek aan de Spaanse Bijenkorf (El Corte Ingles) liep ik tegen twee fantastische Plus modelabels aan; Gerard Darel en Síntesis. Beide labels gaan tot maat 58 en zijn prachtig in pasvorm, kleurgebruik, patronen en stijl. Ik ben een groot liefhebber van klassiek/zakelijk, mooie jurkjes en pittige patronen en bij het bekijken van deze collecties, voelde ik me als een kind in een ballenbak.

Gerard Darel:
With its simple, chic, ultra-feminine style, Gerard Darel has embodied French elegance for over 40 years. Drawing inspiration from iconic personalities such as Jackie Kennedy and Marilyn Monroe, the brand has successfully imposed its new vision of ready-to-wear.

Síntesis:
Each season the Síntesis Plus fashion brand reveals a versatile collection in which the latest trends are represented with an original style without forgetting a studied quality with small details that enhance the garments. To make you always feel fashionable, comfortable and sometimes more sophisticated. Síntesis Plus offers you a wide variety of possibilities that will all make you feel special.

Liefs Iris

Lieve allemaal,

Wat begon als een spontane actie, eindigde in een doelgerichte, geweldige, serieuze en intensieve reis tot zelfontplooiing en zelfbewustzijn. Dit is eigenlijk de beste manier waarop ik mijn jaar als Miss Plussize Fashion kan omschrijven.

Het heeft even geduurd voordat ik deze blog schreef. Dit omdat ik tijd nodig heb gehad om afgelopen jaar voor mijzelf te recapituleren. Ik heb mijn kwetsbaarheid altijd als mijn kracht gezien, al weet ik dat ik door deze gevoeligheid te tonen, mijzelf ook heb blootgesteld aan kwetsing. Dit laatste is zeker ook gebeurd, maar ik kan met alle fier en zekerheid zeggen dat ik er een sterker en beter mens door ben geworden.

Ik ben geconfronteerd met mijn eigen zwaktepunten en uitdagingen, zowel in mijn karakter, als mijn gedrag, maar ik heb ook vooral mogen ervaren dat ik mensen heb mogen helpen met mijn overredingskracht, spontane invloed, respect en oprechte interesse, liefde en warmte.

Het is zo groots om je te realiseren dat het een groot goed is als je een stukje van de kunst verstaat om eerst naar jezelf te kijken en wat jouw bijdrage is aan een situatie, voordat je een probleem bij een ander zoekt. Ik realiseer mij nu ook dat een zelfverzekerde en zelfbewuste vrouw (persoon), heel intimiderend kan zijn, zeker voor mensen die zelf nog niet op dat punt zijn beland. Ik heb ook geleerd dat dit niet betekent dat je als zelfbewust persoon je minder zelfverzekerd voor hoeft te doen, maar dat diegenen die ook graag op dat punt willen komen (of er al zijn), je zullen respecteren zoals je bent.

Het werken aan relaties met kennissen, vrienden, familie, etc., en het opbouwen van vriendschappen, wederzijds respect en acceptatie voor elkaar en elkaars verschillen, heeft een nog mooiere en belangrijkere betekenis gekregen. Het is ook heerlijk om me te realiseren dat er nog zoveel te leren en te ontdekken is en dit zorgt voor een stukje van de uitdaging en zin van het leven.

Ik heb een netwerk mogen ontwikkelen en zoveel inspirerende mensen mogen ontmoeten. Mensen bij wie ik zoveel begrip, kennis, moed en wilskracht ervaar, maar ook verdriet en vechtlust. Lust om te vechten voor je eigen geluk en plaats in deze wereld, die elk mens van alle kanten op de proef blijft stellen. Zelfs al blijk je gevonden te hebben wat je zoekt, moet je keihard blijven werken om het te behouden. Als de situatie het waard is, dan zal je de uitdaging aan blijven gaan en zal je blijven werken aan het behouden ervan.

Het is niet alleen mijn eigen weg van verandering die ik heb mogen ervaren, maar ook de wegen van vele anderen. Ik ben gezegend met de talrijke ontmoetingen die ik heb (gehad) met (jonge) helden, de dingen waar ik aan mogen meewerken, de gesprekken die ik heb mogen hebben en de hulp die ik heb mogen ervaren. Ik kan heel veel namen noemen, maar jullie weten wie je bent en wat je betekent (hebt) voor mij.

Ik kijk met trots, voldoening en ook met een grote grijns terug op een jaar vol actie en uitdagingen. Dit vooral omdat er nog zoveel voor mij in de toekomst ligt en er nog zoveel te doen is. Zelfacceptatie (inc. body acceptance), gezond zelfbeeld en acceptatie voor verschillen; het zullen altijd uitdagingen blijven voor veel mensen, ook voor mij, maar ik vind het meer dat waard om er keihard voor te werken en met mij gelukkig vele anderen.

Ik ben dankbaar voor wat ik heb, wie ik ben en voor alle lieve mensen die ik in mijn leven heb. Ik ben oprecht een Gelukkeling!

Iedereen, BEDANKT!  

Heel veel liefs,

Miss Plussize Fashiion 2012: Iris

Lieve allemaal,

Voor deze maand heb ik gekozen voor een look die zowel lekker vrolijk en zomers te dragen is, als wat chiquer met een jasje.  Gekocht op het Curve Collective Festival in Almelo en geïnspireerd door Els Sprenkeling.

De jurk is een Savannah Dress/Blouse, petrol bloemenprint en valt super luchtig en zwierig (klik op deze link voor meer informatie). Door de vrouwelijke v-hals en de riem, worden de buste en de taille mooi geaccentueerd. De jurk is super vrouwelijk en tal van complimenten later, ben ik ook helemaal hooked on this dress!

Curve Collective is een prachtig en zorgvuldig samengestelde collectie +size merken, dromerig makende accessoires uit alle delen van de wereld, inspirerende fotoshoots en hebberig makende akties. Plus size fashion for the free is waar het in essentie om draait. Voel je vrij om te combineren en jouw unieke stijl te creëren met goede pasvormen, mooie kleuren en materialen.

Liefs Iris

Lieve allemaal,

Afgelopen zaterdag werd aan ons dames van de Miss Plussize Fashion Verkiezing gevraagd of wij slachtoffer waren van de Nederlandse cultuur en haar vooroordelen. We waren aanwezig bij een super leuk festival dat het ‘Curve Collective’ heet. Op het festival kon je Fashionable Plussize dameskleding shoppen vanaf maat 42, zomerse badmode, lingerie, sport en loungekleding, accessoires, beauty- en verwenproducten, kunst, boeken en woondecoraties. Hiernaast waren er workshops, lezingen, leuke gastsprekers en andere inspirerende activiteiten. Er werd dus niet alleen aandacht besteed aan de buitenkant, maar vooral ook aan de binnenkant. ‘Body acceptance’ was aan de orde van de dag. Slank, wat extra pondjes, curvy, vol en dik, we liepen er allemaal rond. Een prachtige weerspiegeling van de ‘normale’ Nederlandse vrouw!

Ik ben er nog steeds niet over uit of het een vraag of een constatering was van de betreffende journalist, maar gezien ik uitga van de nieuwsgierige aard van het beroep, interpreteer ik het als een vraag. Mijn volmondige en tikkeltje verbaasde “nee” antwoord, kwam er snel uit. Ik werd bedenkelijk aangekeken toen ik verklaarde dat je alleen een slachtoffer bent als je zelf in die rol gaat zitten en dat ‘body acceptance’ het juiste ideaalbeeld is. Er is niets zo aantrekkelijk als een vrouw die zichzelf accepteert zoals ze is en dit ook weet uit te stralen (ook vele mannen zullen het met mij eens zijn).

Wat mij is opgevallen in verschillende gesprekken met mensen is dat de discussie over ‘body acceptance’ door sommige mensen wordt gezien als een manier om overgewicht goed te praten. De realiteit ligt veel genuanceerder, maar op één of andere manier vindt niet iedereen dit begrijpelijk. Eerlijk gezegd vind ik dit best ironisch. Als de realiteit genuanceerder is, maar je wil dit niet accepteren, wie is dan eigenlijk degene die zich een houding probeert te geven? (doordenkertje)

Ook komt naar voren dat sommige mensen denken dat volle/dikke mensen het woord ‘dik’ kennelijk gebruiken als een geuzennaam. Dit impliceert dat het woord ‘dik’ van oorsprong neutraal was, daarna een negatievere betekenis kreeg en dat mensen die nu niet aan het ideaalbeeld van onze maatschappij voldoen het woord gebruiken als ‘erenaam’ om het te nuanceren.

Waarom kan het woord ‘dik’ niet gewoon als woord worden beschouwd en weer terug gaan naar haar neutrale staat? Waarom zijn wij zo goed in het bepalen van de negatieve draagkracht van een woord? Voor mij is het woord ‘dik’ niet negatief, maar gewoon zoals het is, niet meer niet minder. Mensen hoeven wat mij betreft ook geen eufemismen te gebruiken zodat een uitspraak mooier of vriendelijker klinkt. Ik denk dan “als je zonder reden iets negatiefs te melden hebt, zeg het dan gewoon niet en als je zonder vooroordeel of negatieve bijsmaak mij ‘dik’ vindt, zeg ik; ga je gang, want dat ben ik ook.” Dit heeft niets met trots te maken, maar met het accepteren van mijn lichaam zoals het is!

Om terug te komen op het ‘Curve Collective festival, heb ik een fantastisch dag gehad waarbij ik veel inspirerende en prachtige vrouwen heb mogen spreken en ontmoeten!

Om af te sluiten met een citaat:

“Body acceptance is niet het nieuwe, maar het juiste ideaalbeeld”

Eens of oneens?

Liefs Iris

Lieve allemaal,

Deze keer geen blog van eigen hand, maar een gastblog van een man aan wie ik heb gevraagd of hij zijn verhaal wil vertellen. Hij verraste mij met onderstaande blog. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden!

Liefs Iris

Het dilemma van een volle vrouwen liefhebber?

Wie kent ze niet: de terreur van de ene na de andere campagne tegen overgewicht de laatste jaren, in deze toch al op fysieke kenmerken gerichte maatschappij. Het heersende schoonheidsideaal is gelinkt aan de modebladen met volledig gephotoshopte modellen en daar bovenop nog mensen die het nodig vinden om andere mensen te bekritiseren om wie ze zijn. Tel daarbij op publieke vernederingen, schaamte en onbedoelde opmerkingen die hard aankomen en dan is het niet zo moeilijk te concluderen dat het niet zo makkelijk is in deze maatschappij voor mensen die zichzelf anders vinden. Dat blijkt ook uit onderzochte gegevens. 70% van de vrouwen vindt zichzelf te dik. Zeventig procent. Dat is dus meer dan 2/3e van alle vrouwen terwijl die niet eens allemaal te dik zijn. En dan nog. Het zou allemaal wat minder uit moeten maken. Verder vind kwalificeert slechts 2% van de vrouwen zichzelf als mooi. Dat slaat toch nergens meer op? 

Vrouwen gaan zichzelf vergelijken met andere vrouwen en komen zo tot de conclusie dat ze zichzelf niet mooi vinden. Het lijkt echter alsof ze deze informatie doelbewust filteren, want als meer dan een derde van alle Nederlandse vrouwen te dik is, dan zou het juist het geval moeten zijn dat ze niet uit de toon vallen. Het zou dus eigenlijk sowieso al niet uit moeten maken als je een paar pondjes meer hebt, want je bent echt niet de enige. Bovendien was vroeger het schoonheidsideaal juist de Rubensvrouw: volle vrouwen waren het ideaalbeeld.

Er wordt zo’n nadruk gelegd op het perfect willen zijn tegenwoordig. Dat komt ook voor in relatief onschuldig ogende zinnen als: “ik wil alleen een paar kilo kwijt” of “ik vind alleen mijn kont te dik”. Dat geeft aan dat men toch niet tevreden over zichzelf kan zijn. Het is echt een groot probleem tegenwoordig.

Dit is voor de mannen die een stuk zelfverzekerder in het leven staan soms lastig. Er zijn zat mannen die helemaal niet streven naar perfectie bij een vrouw. Het is zelfs maar een heel kleine groep die alleen magere vrouwen willen en een afkeer hebben van vrouwen met een een paar pondjes extra. Mannen zijn een stuk minder kritisch op vrouwen dan vrouwen op elkaar of op zichzelf.

Vrouwen raken zelfs zo geobsedeerd door hun eigen wens om slanker te zijn dat ze mensen negeren die beweren dat ze wél mooi zijn. Creëer je dan niet juist je eigen negatieve omgeving?

Het ligt allemaal nog een stuk lastiger voor mannen die juist een voorkeur hebben voor de volle vrouwen. Ze stuiten op een wereld van onbegrip. Want “hoe halen ze het in hun hoofd om vol te verkiezen boven slank”. Een vrouw duidelijk maken dat ze vol mooier is dan dat ze slank zou zijn dat is gewoon onbegonnen werk. Je krijgt snel te maken met standaard argumenten als: “ik wil me zekerder/gelukkiger voelen”, “het is beter voor mijn gezondheid”, “ik schaam me”, “ik wil mijn eigen leven bepalen”. Dit alles is uiteraard allemaal heel begrijpelijk, maar het helpt niet voor de volle vrouwen liefhebbers. Ze voelen zich zo tegengewerkt en het is zo lastig daar argumenten tegenin te brengen, dat sommigen het maar opgeven en de vrouw hun zin geven en haar zichzelf laat uitsloven voor hun eigen schoonheidsideaal. Als mannen aangeven dat ze liever niet hebben dat de vrouw dit doet eindigt dat ongetwijfeld in een felle discussie.

Maar wie ben ik dan? Ik ben zelf een liefhebber van volle meiden/vrouwen en ik stuit vaak op fel verzet. Ben ik dan zo raar, dom, naïef, lelijk of wanhopig? Ik mag aannemen van niet. Ik ben student, heb mijn vwo-diploma, heb geen overgewicht, ben tevreden met mezelf en ik vind mezelf ook niet lelijk. Ik zie graag dat vrouwen blij met zichzelf zijn en zelfvertrouwen hebben, maar die dit niet wanhopig proberen door af te vallen maar door zelfvertrouwen op te bouwen en op een gegeven moment te komen tot zelfacceptatie. Mijn liefde voor volle vrouwen is er in de loop van de jaren ingeslopen en op een gegeven moment kwam ik gewoon tot de conclusie dat ik volle vrouwen mooi vind. Alsof het nog niet lastig genoeg is om dat te accepteren stuit je aan alle kanten op verzet.

Wat is er mis met mannen die houden van volslanke vrouwen? Het zijn ook gewoon mensen en geen barbaren die alles doen om vrouwen het leven zuur te maken. Er is gewoon iets mis met het schoonheidsideaal. Door dit alles is een destructief beeld van schoonheid ontstaan wat veel vrouwen mentaal kapot maakt. Natuurlijk kan het zijn dat je slankere vriendin toevallig meer aandacht van de jongens krijgt maar dat betekent niet dat jij lelijk bent. Met een beetje zelfvertrouwen zul je zien dat meer mensen je aantrekkelijk vinden. En natuurlijk zijn er mensen die je niet knap vinden of zelfs lelijk maar dat hou je altijd. Het is echt mogelijk om zelfvertrouwen uit te stralen als je molliger bent. Het gaat erom hoe je jezelf presenteert.

Moeten de volle vrouwen liefhebbers maar toegeven? Moeten ze toegeven aan alle vrouwen die willen afvallen? Moeten ze toegeven aan alle vrouwen die zichzelf niet mooi vinden? Nee, dat moeten ze niet. Het is belangrijk om te laten zien dat er mannen zijn die juist de voorkeur geven aan iets wat tegen het schoonheidsideaal ingaat. Het laat zien dat de hoop niet verloren is voor de vrouwen die niet perfect zijn. Er zijn best veel mannen die een vrouw met een maatje meer helemaal niet erg vinden. In hoeverre ze hiervoor uit durven te komen is maar de vraag. Het is zeer moeilijk te accepteren dat je hiervan houdt als je van alle kanten wordt tegengewerkt door de vrouwen die niet blij zijn met hoe ze eruit zien. Het wordt door vrouwen als bedreigend ervaren als een man haar liever volslank dan slank ziet. Zeker als ze een negatief zelfbeeld heeft wil ze niet horen dat ze beter volslank kan blijven.

Het is ook lastig de voorkeur goed over te laten komen. Het gaat snel lijken alsof je iemand alleen maar leuk vindt omdat ze volslank is. Dat is gevaarlijk. Het innerlijk is ook heel belangrijk maar dat wordt door deze kwestie makkelijk naar de achtergrond verdrongen zodat het lijkt alsof het er niet meer toe doet. Dan krijg je daar ook weer ruzies over zodat de man op een gegeven moment ook niet meer weer wat hij moet doen.

Vrouwen hebben het er zelf naar gemaakt als de volle vrouwen liefhebbers straks wegblijven van hen en maar een slanker zelfverzekerder iemand prefereren om maar van het gezeik af te zijn.

Is dit wat jullie willen?

Probeer je te realiseren dat niet iedereen hetzelfde ideaalbeeld heeft. Probeer je in te denken dat er mannen zijn die je juist leuk vinden omdat je zo bent. Die vinden je niet anders, ze vinden je juist fantastisch. Probeer wat minder fel te reageren op mannen die volle vrouwen als voorkeur hebben. Probeer mijn gedachtegang te begrijpen en kijk of je er misschien iets van kan leren. Daarnaast kan ik er ook niets aan doen dat het mijn smaak is.

Het leven is veel te kort om je zo druk te maken over je uiterlijk. Er zijn zoveel vrouwen van 30 die zeggen: “Was ik maar wat zelfverzekerder toen ik tiener/twintiger was, want toen zag ik er achteraf gezien hartstikke goed uit. Ik realiseerde het alleen zelf nog niet.”

Het is niet erg om volslank te zijn. Het is wel erg om jezelf niet te accepteren.

Er zijn ook volslanke vrouwen die blij zijn met wie ze zijn en zelfverzekerdheid uitstralen. Dit weblog is een heel mooi voorbeeld van een initiatief dat positief kan zijn voor het zelfvertrouwen van de vollere vrouw. Het laat soms onzekerheid zien maar ook hoe zelfvertrouwen zich uitbetaalt. Hoe zelfverzekerder je bent, hoe aantrekkelijker je bent voor het andere geslacht. Het is niet onmogelijk om een jongen of man te vinden. Deze mannen laten alleen iets minder van zich horen omdat ze bang zijn voor onbegrip en haat van de kant van de vrouwen. Ze zijn er echt wel, je moet ze alleen zien te vinden. Stel deze mannen en jezelf niet teleur, wees blij met jezelf!

P.s. voor de mannen: laat eens wat meer van je horen als je van volle vrouwen houdt. Je bent niet de enige en je hoeft je er echt niet voor te schamen.

Lieve allemaal,

Yes!, de zon laat zich weer zien en ik heb weer heel veel zin om leuke, sexy en fleurige looks aan te schaffen (en uit de kast te halen). Welke kleding je draagt en op welke manier, zegt heel veel over wie je bent en hoe je je voelt. Iedereen heeft natuurlijk zijn of haar eigen stijl, maar toch zegt kleding veel over je als persoon.

Ik merk dat ik mijn persoonlijkheid en gemoedstoestand best veel terug zie in mijn kleding. Na een aantal mooie, bijzondere en soms emotionele fases in de afgelopen maanden, heb ik weer een rust over me heen gekregen. Ik merk dat ik gelijk weer nieuwe kleding wil aanschaffen en zin heb om andere stijlen uit te proberen. Ik heb laatst weer een paar sneakers aangeschaft, terwijl ik al bijna twee jaar geen sneakers meer draag. Hiernaast probeer ik een beetje met stijlen te flirten om te kijken of ze bij mij en mijn lichaam passen.

Voor deze maand heb ik gekozen voor een pittig/schattig shirtjurkje van € 24,99 bij Bonprix. We zien alle reclames van Bonprix wel voorbij komen op televisie en naar mijn mening is Bonprix in de afgelopen jaren erg goed mee gegaan in de grote maten mode. Ze hebben mooie en stijlvolle dingen en voor ieder wat wils. Dit is een lekkere lente look, maar kan met een mooi jasje ook een meer chique uitstraling krijgen. Het jurkje is in verschillende kleuren te krijgen, dus ik zou zeggen, sla je slag!

Ik nodig jullie uit om jullie mooie lente looks naar mij op te sturen, zodat we kunnen laten zien hoeveel stijl er in de plus size modewereld in Nederland te vinden is! Geef aan waarom je deze look kiest en misschien krijg jij wel een mooie plek op mijn website om te laten zien wat je in huis hebt!

Liefs Iris

Lieve allemaal,

Daar loop je dan binnen bij een school. Ingevlogen door een docent om een aantal van de klassen met kinderen iets te gaan vertellen over ‘gezond zelfbeeld’ en ‘zelfvertrouwen’. Gevoel van spanning, maar vanaf het moment dat je zo’n school binnen loopt, krijg je zoveel jonge helden energie op je af!

Ik kan gewoon het klaslokaal inlopen waar de docent bezig is om uitleg te geven aan de kinderen over genen. Even later wordt de groep kinderen geïnstrueerd om op hun individuele Apple laptops een educatieve film te gaan kijken over seksuele voorlichting. Mijn eerste gedachte was, wat vooruitstrevend om dit op deze manier te doen en wat zijn die kinderen toch handig. Ik zat daar een beetje te tokkelen op mijn eigen laptop (die maar moeilijk wilde meewerken) en dacht dat ik zo handig was met computers, maar deze kinderen kennen niet anders.

Enfin, na 45 minuten komt mijn eerste klas binnen. De docent geeft de korte aanwijzing dat de kinderen geen laptops en boeken uit hun tas hoeven te toveren: “want vandaag gaan we wat speciaals doen.”

De kinderen zijn onrustig en de meeste kijken met grote ogen dwars door me heen. Je ziet ze zich afvragen wat deze mevrouw hier doet en proberen me in te schatten. Één ding dat ik gelijk heb geleerd in mijn werk met jonge adolescenten, is dat ze precies weten of je iets echt meent of niet, of je het zelf echt mee hebt gemaakt of dat je hen wat wijs wil maken. Ze voelen gelijk aan of je lekker in je vel zit of dat je jezelf een houding probeert te geven. Ze hebben de wonderlijke gave om je als volwassene uit te dagen en uit de tent te lokken en toch zitten ze me allemaal rumoerig, maar toch geïntrigeerd aan te kijken.

Ik heb me op geen enkel moment ongemakkelijk gevoeld. Men zegt dat het lesgeven een roeping is, maar ik zie dit niet als lesgeven. Ik breng deze kinderen geen kennis bij, ik wil ze vooral triggeren om zelf na te denken en een spiegel voor te houden. Ik voel de behoefte om deze kinderen handvatten te bieden zodat ze hun eigen kracht en zelfvertrouwen gaan ontwikkelen. Deze behoefte zet zich heel snel om in een rust, waardoor ik met veel energie en positieve spanning voor de klas sta. Ik merk al heel snel dat de kracht en het vermogen tot nadenken en zelfreflectie vanuit de kinderen zelf komt. Ze hebben alleen een objectief kader nodig om dit te ontwikkelen, en dit kader verschaf ik ze graag.

We leven in een maatschappij, waarbij het soms best moeilijk is om objectieve kaders aan te reiken, zeker als we al volwassen zijn. We worden namelijk van alle kanten geconfronteerd met zwart-wit denken, goed versus kwaad, mooi versus lelijk, etc., maar staan we er wel genoeg bij stil dat wij als maatschappij zelf het objectieve kader wegvegen; juist door te werken met subjectieve kaders?! Deze subjectieve kaders worden over het algemeen ontwikkeld door mensen en instanties die veel invloed hebben op ons zelfbeeld (televisie, tijdschriften, modehuizen, etc.). De reacties van de kinderen op de triggers die ik ze gaf, waren dan ook erg leuk!

De meeste reacties van de kinderen kwamen naar aanleiding van foto’s en beelden van bekende mensen die ge-photoshopt waren. Ook de filmpjes die ik heb laten zien van Dove en de finale van de MPSF verkiezing 2012, zorgden voor veel ophef (positief) en respons. De kinderen begonnen echt na te denken en verbanden te leggen. Erg mooi om te zien en te voelen.

Ik heb het gevoel dat ik een klein randje heb mogen wegschapen, waardoor ik een opening heb kunnen vinden om deze kinderen te laten nadenken over hun zelfbeeld. De energie die ik voel na deze dag, geeft mij het gevoel dat ik dit vaker wil blijven doen. Wat een heerlijk gevoel!

Liefs Iris

Lieve allemaal,

Voor deze maand heb ik gekozen voor een combinatie waarmee ik afgelopen weekend op de catwalk van de ZNB/GMB heb gelopen. Zelf heb ik er nooit bij stil gestaan dat deze look zo gedragen kan worden, maar door de super inspiratie van Ivon van Rossum en Big Fantasy (http://www.big-fantasy.nl/), heb ik met een super gevoel op de catwalk gestaan!

Het jurkje is van de Mart Visser collectie van V&D (er komt nog een blog over zijn nieuwe collectie) en het korset is van Big Fantasy. Zo creëer je eigenlijk een mooie klassieke look met een pittige edge!

Liefs Iris

Lieve allemaal,

Graag stel ik jullie voor aan Miss Plussize Fashion 2013: Laurie van der Aalst.

Vlnr: Iris Nieuwenhuis (Miss 2012), Marlon Sebel (organisator), Laurie van der Aalst (Miss 2013)

Laurie is een 28 jarige, prachtige, trotse en spontane Rubensvrouw, die met een nuchtere kijk haar jaar in gaat als Miss Plussize Fashion 2013. Laurie oogt tot nu toe als een dame die dicht bij zichzelf en haar eigen principes blijft. Samen met haar vriend, vrienden en lieve familie, geniet ze van haar leven als kapster en als ‘The voice’ van EON in Eindhoven.

Haar passie voor modellenwerk en zingen wil ze graag gaan uitbreiden dit jaar. Hiernaast is het haar doel om Nederland erop te attenderen dat “mensen met een maatje meer, niet minder zijn dan mensen met een kleine(re) maat. Ook in een maatje meer, kan je er heel leuk uitzien.” Laurie wil op de lange termijn (jonge) vrouwen stimuleren om zichzelf vooral niet te verstoppen in zogenaamde soepjurken!

Laurie is Miss Plussize Fashion 2013 omdat ze naast dat ze een mooie vrouw is, ook een fantastisch en gelukkig leven heeft en een inspiratie kan zijn voor vrouwen met een maatje meer.

Lieve Laurie, Ik wens jou heel veel succes dit jaar en ik hoop je op een fijne en motiverende manier te mogen coachen in jouw jaar als Miss. Geniet ervan, blijf dicht bij jezelf en “be an inspiration to others!”

Heel veel liefs,

Iris

Vlnr: Salina van den Tempel (2e), Laurie van der Aalst (Miss 2013) en Marjolein van ‘t Hoff (3e)

Lieve allemaal,

Een paar maanden terug heb ik een blog geschreven over voorkeuren en met name over: confessions of a chubby lover; mannen die van Rubensvrouwen houden! Hierin had ik een interview met een man die zo open is geweest om mij zijn verhaal te vertellen. Ik heb zo veel leuke reacties gekregen op deze blog en vooral veel reacties van mannen.

Één van de thema’s die in (bijna) elke reactie werd aangehaald, is dat de mannen vaker het gevoel krijgen dat als ze een ‘volle’ vrouw aanspreken, deze hen niet serieus neemt. Meerderen geven aan te denken dat ‘volle’ vrouwen hen niet (altijd) serieus nemen omdat zijzelf niet verwachten dat een ‘leuke’ man op hen afstapt. Deze mannen ontwikkelen hierdoor een vervelend gevoel en vragen zich af wat ze verkeerd doen? Sommige vroegen zichzelf zelfs af of ze nou echt een foute opmerking hadden gemaakt door openlijk aan te geven dat ze van ‘voller’ houden?

Ik geef toe dat er voor mij wel een wereld open ging toen ik deze reacties van mannen binnen kreeg. Reageren wij ‘volle’ dames nou echt vaak zo, denken wij dat we geen ‘leuke’ man aan de haak kunnen slaan, denken wij dat een man ons voor de gek houdt als hij aandacht aan ons schenkt?

Als persoon die veel uit mijn eigen ervaringen put, ben ik eigenlijk gelijk bij mijzelf te raden gegaan hoe dit voor mij was en nu is. Door te wroeten in mijn eigen ervaringen, kwam ik erachter dat ik inderdaad een tijd niet open heb gestaan voor de interesse die ‘leuke’ mannen in mij toonden. Ik weet zelfs zeker dat ik hierdoor eventuele leuke ervaringen heb gemist.

Als ik mijzelf de waarom vraag stel, betrap ik mijzelf erop dat ik een soort opsomming geef van allemaal dingen die door andere mensen, situaties en maatschappelijke vooringenomenheden in het leven zijn geroepen. Met andere woorden, ik zoek een verantwoording bij iedereen, maar nog niet echt bij mijzelf.

Ik kan natuurlijk de situatie ook niet helemaal bij mijzelf neerleggen, want de belangrijkste reden dat ik er niet voor open stond, was mijn eigen onzekerheid. Deze onzekerheid heb je voor een groot deel zelf in de hand, maar wordt ook gegenereerd door (structurele) vervelende opmerkingen van bijvoorbeeld mannen die mijn postuur niet kunnen waarderen. Je zal het misschien niet geloven, maar sommige mensen kennen echt geen grenzen, respect, een vorm van acceptatie en/of verdraagzaamheid. Ik heb het niet over jonge kinderen (pubers), maar over volwassenen die echt pijnlijke openbare opmerkingen tegen je kunnen maken over je postuur. Of ze dit nou doen om zichzelf een houding te geven, hun eigen frustraties af te reageren of stoer te doen t.o.v. bijv. vrienden, maakt mij helemaal niets uit, maar dan zeg ik; houdt je opmerkingen lekker voor jezelf en kijk de andere kant op als je last van mijn postuur hebt!

Voor zover de uitleg over hoe de onzekerheid bij Rubens vrouwen kan worden opgebouwd en worden behouden door de invloed van anderen. Laat ik nu eens gaan kijken naar het stukje wat jullie zelf in de hand hebben dames. Er zullen vast (Rubens) dames te maken hebben gehad met een partner die hun postuur niet kon/wilde accepteren (zo ik ook). Niet omdat ze het niet mooi vinden, maar omdat ze: zich zorgen maken, hun omgeving het niet accepteert en hen onder druk zet, etc. wat de reden ook is dames, uiteindelijk gaat het, als je naar de kern gaat, over wat JIJZELF vindt en voelt. Hetgeen je zelf vindt en voelt, is namelijk ook hetgeen dat je uitstraalt!

Ik snap dat dit voorgaande soms moeilijk is en niet van de één op de andere dag ‘gewoon’ aanwezig is, maar vraag jezelf dan een af; wat voor zin heeft het om jezelf constant onzeker te (laten) maken en te blijven? Kom je vooruit/verder met deze onzekere gedachtes? Kan je inspiratie en motivatie vinden als je deze onzekere gedachtes blijft behouden? Ben je gelukkig met deze gedachtes? Als je hebt geantwoord met: heeft geen zin, nee, nee en nee, dan kan je verder komen en wordt het tijd om het heft in eigen handen te nemen. Vooral voor jezelf, maar ook voor al die super leuke mannen die jou graag naast hen zien lopen!

Dus dames,  “if you don’t embrace your curves, how can he?”

Mijn advies; als er een man op je afkomt in een kroeg, sportclub, feestje, etc., en interesse toont, laat dit dan toe (als jij diegene ook ziet zitten natuurlijk) en ga niet achter je muur zitten. Sta ervoor open en kijk wat de situatie je kan brengen. Mocht het gewoon vriendschappelijke interesse zijn; prima, mocht het aantrekkingskracht zijn; super, geniet ervan! en mocht het een grapje zijn, dan is de persoon in kwestie gewoon een zielig figuur die het kennelijk nodig vindt om jou een vervelend gevoel te geven om zijn eigen onzekerheid te verbloemen. Hier sta jij boven mooie vrouw!

Liefs Iris