Dames, als jullie je rondingen niet omarmen, hoe kan hij dat dan?

Lieve allemaal,

Een paar maanden terug heb ik een blog geschreven over voorkeuren en met name over: confessions of a chubby lover; mannen die van Rubensvrouwen houden! Hierin had ik een interview met een man die zo open is geweest om mij zijn verhaal te vertellen. Ik heb zo veel leuke reacties gekregen op deze blog en vooral veel reacties van mannen.

Één van de thema’s die in (bijna) elke reactie werd aangehaald, is dat de mannen vaker het gevoel krijgen dat als ze een ‘volle’ vrouw aanspreken, deze hen niet serieus neemt. Meerderen geven aan te denken dat ‘volle’ vrouwen hen niet (altijd) serieus nemen omdat zijzelf niet verwachten dat een ‘leuke’ man op hen afstapt. Deze mannen ontwikkelen hierdoor een vervelend gevoel en vragen zich af wat ze verkeerd doen? Sommige vroegen zichzelf zelfs af of ze nou echt een foute opmerking hadden gemaakt door openlijk aan te geven dat ze van ‘voller’ houden?

Ik geef toe dat er voor mij wel een wereld open ging toen ik deze reacties van mannen binnen kreeg. Reageren wij ‘volle’ dames nou echt vaak zo, denken wij dat we geen ‘leuke’ man aan de haak kunnen slaan, denken wij dat een man ons voor de gek houdt als hij aandacht aan ons schenkt?

Als persoon die veel uit mijn eigen ervaringen put, ben ik eigenlijk gelijk bij mijzelf te raden gegaan hoe dit voor mij was en nu is. Door te wroeten in mijn eigen ervaringen, kwam ik erachter dat ik inderdaad een tijd niet open heb gestaan voor de interesse die ‘leuke’ mannen in mij toonden. Ik weet zelfs zeker dat ik hierdoor eventuele leuke ervaringen heb gemist.

Als ik mijzelf de waarom vraag stel, betrap ik mijzelf erop dat ik een soort opsomming geef van allemaal dingen die door andere mensen, situaties en maatschappelijke vooringenomenheden in het leven zijn geroepen. Met andere woorden, ik zoek een verantwoording bij iedereen, maar nog niet echt bij mijzelf.

Ik kan natuurlijk de situatie ook niet helemaal bij mijzelf neerleggen, want de belangrijkste reden dat ik er niet voor open stond, was mijn eigen onzekerheid. Deze onzekerheid heb je voor een groot deel zelf in de hand, maar wordt ook gegenereerd door (structurele) vervelende opmerkingen van bijvoorbeeld mannen die mijn postuur niet kunnen waarderen. Je zal het misschien niet geloven, maar sommige mensen kennen echt geen grenzen, respect, een vorm van acceptatie en/of verdraagzaamheid. Ik heb het niet over jonge kinderen (pubers), maar over volwassenen die echt pijnlijke openbare opmerkingen tegen je kunnen maken over je postuur. Of ze dit nou doen om zichzelf een houding te geven, hun eigen frustraties af te reageren of stoer te doen t.o.v. bijv. vrienden, maakt mij helemaal niets uit, maar dan zeg ik; houdt je opmerkingen lekker voor jezelf en kijk de andere kant op als je last van mijn postuur hebt!

Voor zover de uitleg over hoe de onzekerheid bij Rubens vrouwen kan worden opgebouwd en worden behouden door de invloed van anderen. Laat ik nu eens gaan kijken naar het stukje wat jullie zelf in de hand hebben dames. Er zullen vast (Rubens) dames te maken hebben gehad met een partner die hun postuur niet kon/wilde accepteren (zo ik ook). Niet omdat ze het niet mooi vinden, maar omdat ze: zich zorgen maken, hun omgeving het niet accepteert en hen onder druk zet, etc. wat de reden ook is dames, uiteindelijk gaat het, als je naar de kern gaat, over wat JIJZELF vindt en voelt. Hetgeen je zelf vindt en voelt, is namelijk ook hetgeen dat je uitstraalt!

Ik snap dat dit voorgaande soms moeilijk is en niet van de één op de andere dag ‘gewoon’ aanwezig is, maar vraag jezelf dan een af; wat voor zin heeft het om jezelf constant onzeker te (laten) maken en te blijven? Kom je vooruit/verder met deze onzekere gedachtes? Kan je inspiratie en motivatie vinden als je deze onzekere gedachtes blijft behouden? Ben je gelukkig met deze gedachtes? Als je hebt geantwoord met: heeft geen zin, nee, nee en nee, dan kan je verder komen en wordt het tijd om het heft in eigen handen te nemen. Vooral voor jezelf, maar ook voor al die super leuke mannen die jou graag naast hen zien lopen!

Dus dames,  “if you don’t embrace your curves, how can he?”

Mijn advies; als er een man op je afkomt in een kroeg, sportclub, feestje, etc., en interesse toont, laat dit dan toe (als jij diegene ook ziet zitten natuurlijk) en ga niet achter je muur zitten. Sta ervoor open en kijk wat de situatie je kan brengen. Mocht het gewoon vriendschappelijke interesse zijn; prima, mocht het aantrekkingskracht zijn; super, geniet ervan! en mocht het een grapje zijn, dan is de persoon in kwestie gewoon een zielig figuur die het kennelijk nodig vindt om jou een vervelend gevoel te geven om zijn eigen onzekerheid te verbloemen. Hier sta jij boven mooie vrouw!

Liefs Iris

Embrace your curves ladies

3 gedachten over “Dames, als jullie je rondingen niet omarmen, hoe kan hij dat dan?

  1. zooo helemaal waar!!!!!!!!
    ook ik heb me weer onzeker laten maken, door vriendinnen… die bezorgt zijn over mijn gewicht, maar dat heet ook effect in mijn relatie, ik voel me daardoor minder zeker terwijl mijn lief alles van mij mooi vind dus ook mijn rondingen….

  2. Inderdaad lieve Iris, de vraag stellen is ‘m beantwoorden, helemaal mee eens. Herkenbaar ook vanuit mijn perpectief als Rubensliefhebber. Dank voor deze mooie follow-up bij je vorige blog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.