Een moment van puur ongeloof…

Lieve allemaal,
Het was mij het weekendje wel. Het heeft even geduurd voordat ik dit kon schrijven. Vooral omdat ik er goed over na moest denken (zoals bij veel dingen). Het begon eigenlijk zo:
Die zaterdag was een heerlijke dag. Lekker wezen shoppen en ‘s avonds met vrienden een hapje gegeten en geborreld. Om drie uur lagen we in bed en om elf uur zaten we weer fris en fruitig (lees; half slapend) aan onze zondag ochtend koffie. Snel aankleden omdat we naar de zangvoorstelling van mijn schoonvader zouden gaan. Eigenlijk was het een hele leuke middag. Van popliedjes naar Afrikaanse trommels en een mannenkoor die de hele zaal mee kreeg om “kom van dat dak af” en “Brabant” mee te zingen.
Welja, nu maar de kern van mijn verhaal. Nog voordat de voorstelling begon, kwam er een mevrouw naast mij zitten. In eerste instantie vond ik dat niet vreemd, maar toen ik om mij heen keek en zag dat de halve zaal nog leeg was, vond ik het een opvallende keuze. Ik ben zelf niet iemand die anderen gelijk in mij op neem. Ik zie mensen wel (die ik niet ken), maar denk er eigenlijk vrij weinig bij. Deze mevrouw was anders. Ze begon gelijk tegen mij te kletsen en eigenlijk was het gelijk wel gezellig (al was er niet veel ruimte voor mij om te praten). Je kent het wel; zo een oudere dame die tegen je aan begint te kletsen over koetjes en kalfjes. Voor ik het wist, had ze mij haar hele levensverhaal vertelt, maar interessant genoeg vertelde ze niets over zichzelf. Intuïtief vroeg ik er verder niets over, maar de voorstelling begon, dus verder kletsen was er niet meer bij.
We waren aan het luisteren naar een kleine zanggroep en de pauze was bijna in zicht. Ik hoorde de oudere dame naast mij gedurende het hele optreden kreunen en steunen, maar niets dat erop wees dat het met haar niet goed ging. Toen de pauze kwam, barstte ze opeens los tegen mij. “Heb je dat jurkje van die zangeres gezien, het ziet er niet uit. Het is veel te strak en ze lijkt net een rollade. Heeft ze zichzelf wel eens in de spiegel bekeken. Ze zou zich moeten schamen.” Ik was een paar seconden compleet verlamd van verbazing. Niet omdat ik het niet kon geloven wat deze mevrouw zei, maar haar lef om op deze volstrekt disrespectvolle manier over een ander prachtig medemens te praten. Waar ik mij op dat moment opeens heel erg bewust van werd, was niet alleen mijn eigen kleding keuze (lees: skinny jeans, shirt en blazer), maar ook de lichamelijke omvang van de betreffende oudere dame. Deze dame was zelf een maat 48/50.
Ik denk dat ik haar een paar seconden vol ongeloof heb aangekeken. Vervolgens vroeg ze wat ik ervan vond en ik gaf haar mijn reactie:
“Ik weet niet wie u zoveel pijn heeft gedaan dat u de behoefte voelt om op deze manier over een medemens te praten. Ik vind het veruit misplaatst dat u deze prachtige vrouw op deze manier beschrijft en uitscheld. Dit noem ik body shaming en pure respectloosheid. Het wordt tijd dat wij vrouwen wat aardiger voor elkaar gaan zijn en dat we ophouden om elkaar onze eigen frustraties op te dringen. We zijn zo kritisch op onszelf dat we onze frustraties op anderen projecteren. We zouden juist voor elkaar op moeten komen, in plaats van elkaar naar beneden halen. U zou zich moeten schamen voor deze opmerkingen die u maakt.”
De reactie van de mevrouw was: “en wie heeft er rekening met mij gehouden mijn hele leven, niemand. Moet ik nu opeens andere zielig gaan vinden? Als ik in de spiegel kijk, zie ik een dikke vieze rollade. Ik heb geen zin om aardig te zijn.”
Ik keek haar aan en legde mijn hand op haar schouder: “mevrouw, ik ben een jonge, gelukkige en positieve vrouw en dit wil ik graag zo houden. Ik vind het verschrikkelijk voor u dat u zoveel onverwerkte pijn hebt en ik hoop dat het u alsnog gegund is om meer liefde te krijgen en te voelen. Dit begint bij uzelf en dit begint bij het vriendelijk zijn tegen uzelf en tegen anderen. Als u vindt dat uw huidige aanpak goed is, wil ik u vragen om mij hier verder niet mee lastig te vallen. Ik wens u nog een prettige voorstelling toe.”
Ik stond op en ging samen met mijn vriend een drankje halen. De mevrouw heb ik niet meer gezien.
Liefs Iris

1 gedachte over “Een moment van puur ongeloof…

  1. Wauw .. hier ben ik gewoon stil van.

    Mooie reactie van jou maar ontzettend triest om te lezen hoeveel onderhuids verdriet en boosheid deze mevrouw heeft. Hoop dat ze de kracht vindt om daar toch iets aan te doen. Zo zonde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.